امروز: چهارشنبه ۵ تير ۱۳۹۸

مقام معظم رهبری: - علم و تحقیق كلید قطعی پیشرفت كشور است. ( ۸۹ مشهد)

Nivo Slider Demo

محل فعلی شما : ثبت اختراعآخرین اخبار

علم، قدرت است

این واقعیت را هم نمی توان نادیده گرفت که در سطح بین‌الملل کسی برنده واقعی است که توان علمی اش را افزایش دهد و روی پای خود و امکانات فرهنگی خود بایستد. برای اثبات این ادعا آنقدر مصداق وجود دارد که کسی نمی‌تواند در درستی‌اش شک کند، طوری که بعضی از اندیشمندان عقب ماندن روسیه از مسابقه نقش آفرینی در جهان معاصر را با ضعف علمی و فلسفی این کشور مرتبط می‌دانند.


پایگاه اطلاع‌رسانی بنیاد ملی نخبگان: دنیا عوض شده و قدرت و اقتدار ملی دیگر تعریف سابق را ندارد. یک زمان بلوک شرق و غرب وقتی برای هم شاخ و شانه می کشیدند، چشمشمان به قدرت نظامی و ارتش های تا بن دندان مجهزشان بود، طوری که مفهوم ابرقدرت بودن در نظام جهانی به نوعی با توان نظامی و سیاسی پیوند خورده بود. نمی گویم امروز سیاست‌مداران و نظامی ها هیچ کاره اند، خیر؛ همین که در بعضی کشورها تعدادی جنگ طلب با خوی نظامی عنان قدرت را به دست می گیرند و برای مردم خوشدان و جهان دردسر درست می کنند نشان می دهد قلچماق ها هنوز در قدرتند و اگر فرصت پیدا کنند می توانند با بی خردی جهان را به آشوب بکشند.

ولی این واقعیت را هم نمی توان نادیده گرفت که در سطح بین‌الملل کسی برنده واقعی است که توان علمی اش را افزایش دهد و روی پای خود و امکانات فرهنگی خود بایستد. برای اثبات این ادعا آنقدر مصداق وجود دارد که کسی نمی‌تواند در درستی‌اش شک کند، طوری که بعضی از اندیشمندان عقب ماندن روسیه از مسابقه نقش آفرینی در جهان معاصر را با ضعف علمی و فلسفی این کشور مرتبط می‌دانند.

صد البته  معنای این حرف این نیست که کشورها و از جمله خود ما باید از قدرت نظامی غفلت کنیم و سیاست و اقتصاد و دیپلماسی را نادیده بگیریم و در عوض صرفا مراکز علمی مان را توسعه بدهیم، این حرف که از چند کیلومتری پیداست نسبتی با تعاقل و هشیاری ندارد. ما در دنیایی زندگی می کنیم که گرگ هم فقط از ترس هم عقب نشسته اند و فعلا کاری به کار هم ندارند، در این شرایط توجه به قدرت نظامی و سیاسی از نان شب هم واجب تر است. ولی اصل حرف بر سر این است که هم پیشرفت نظامی و هم توسعه سیاسی اگر متکی و مبتنی به علم و دانش باشد کارآمدتر است و اثر بهتری خواهد داشت.

مضاف بر اینکه علم در جهان ما به خودی خود قدرت است، یعنی اینکه می گوییم تعریف اقتدار ملی عوض شده به همین معناست. کشوری که در دانش و علم پیشرو باشد، کشوری که دانشمندانش بدانند چه چیزی می خواهند و چه نقشی در کشور دارند، راه خود در این بازار شام دنیای کنونی بهتر پیدا می کند. اگر هزار و چهارصد سال پیش مسلمین با دست خالی توانستند دنیا را تحت تاثیر قرار بدهند و امپراتوری های غرب و شرق را به زانو درآوردند، صرفا بخاطر سلحشوری و جنگ آوری نبود. سلحشوران و جنگاوران در تاریخ کم نبوده اند، اما مسلمین علاوه بر نیروی ایمان با سلاح فرهنگ و تفکر و دانش دنیا را فتح کردند. فتحی که از راه دانش به دست بیاید، فتح الفتوح خواهد بود.

هنوز که هنوز است در دانشگاه های غربی کتاب بوعلی تدریس می شود و حتی خیلی از متفکرین اعتقاد دارند، بیداری غرب بسیار مدیون نظام علمی بود که مسلمین به راه انداختند. در دنیای تکنولوژی که به مراتب نقش علم گسترده تر شده است. همین موضوع انرژی هسته ای که دریچه ورود ایران به مناسبات روز جهانی شده است، یک دستاورد علمی است و می بینید که بزرگترین نبرد غرب با ما برسر این خواسته علمی است. با این تفاصیل ایستادن بر موضع توسعه علم و دانش که صدالبته گرامی داشتن دانشمندان و داشتن برنامه علیم برای کشور در زمره آن است، از نان شب هم برای ما واجب تر خواهد بود. سخن را کوتاه می کنم و از رهبر معظم انقلاب اسلامی در این زمینه شاهد می آوردم.

ایشان در دو سال پیش در جمع دانشگاهیان فرمودند:« اینکه ما روی علم تکیه میکنیم، فقط به جهت احترام آرمانی به علم نیست - که البته این خودش یک نقطه‌ی مهمی است؛ اسلام برای علم ارزش ذاتی قائل است - لیکن علاوه‌ی بر این ارزش ذاتی، علم قدرت است. یک ملت برای اینکه راحت زندگی کند، عزیز زندگی کند، با کرامت زندگی کند، احتیاج دارد به قدرت. عامل اصلی که به یک ملت اقتدار میبخشد، علم است. علم، هم میتواند اقتدار اقتصادی ایجاد کند، هم میتواند اقتدار سیاسی ایجاد کند، هم میتواند آبرو و کرامت ملی برای یک ملت در چشم جهانیان به وجود بیاورد. یک ملت عالم، دانا، تولید کننده‌ی علم، در چشم جامعه‌ی بین‌المللی و انسانها طبعاً با کرامت است.

پس علم علاوه بر کرامت ذاتی و ارزش ذاتی، این ارزشهای بسیار مهمِ اقتدارآفرین را هم دارد. بنابراین باید این حرکتی که وجود دارد، این شتابی که وجود دارد، به‌هیچ‌وجه متوقف و کنْد نشود... گفتمان علم و پیشرفت علمی» و «گفتمان پیشرفت عمومی کشور» - یعنی انگیزه برای سهیم شدن دانشگاه در پیشرفت کشور - در دانشگاه باید حفظ شود؛ که البته امروز وجود دارد، اما باید حفظ و تقویت شود. هیچ چیزی نباید با این گفتمان در دانشگاه مزاحمت کند. باید اصرار بر نوآوری علمی در دانشگاه وجود داشته باشد؛ اصرار بر قرار گرفتن پیشرفتهای علمی در خدمت نیازهای کشور، که یکی از جهتگیری‌ها و معیارهای اساسی این است. بالاخره ظرفیتها محدود است - هم ظرفیتهای انسانی، هم ظرفیتهای مالی و مادی - حتماً باید توجه شود که کار علمی ما در جهت نیاز کشور باشد. ما نیازهای گوناگونی داریم که دانشگاه میتواند به این نیازها پاسخ دهد، این خلأها را پر کند. این هم یک تجربه‌ی ما است... »